Foto's
The Answer & Wasted & The Real Dolls
Geschreven door: Ton Hendriks
Back to the seventies
Drie bands deze avond in de categorie hard, harder, hardst.
Twintig minuten exact had The Real Dolls om het matig opgekomen publiek in de kleine zaal van P3 te overtuigen van de capaciteiten.
De vraag, “ik hoop dat jullie het leuk vonden?”, die aan het eind van dit korte optreden werd gesteld door de zanger/gitarist kon echter niet met een volmondig ja worden beantwoord.
Geen memorabele momenten die in het geheugen bleven, liedjes zonder kop en staart. Veel onnodige moeilijk doenerij en een zanger die net even te vaak de tenen deed krommen.
Uitvoering en songmateriaal bleken nauwelijks toereikend om te kunnen boeien. Soms is twintig minuten meer dan genoeg.
Het hierop volgende Amsterdamse Wasted roept ook de nodige twijfels op, maar daarover later meer.
Vooropgesteld, dit drietal stond muzikaal als een huis. Retestrak, goed gespeeld, vergelijkingen met een band als the Cult zijn gauw gemaakt en de stem van zanger Alex BL neigt naar de rauwheid van Metallica’s James Hetfield.
De nummers die men deze avond ten gehore bracht waren van een acceptabel niveau. Op FOODCHAIN, WASTE OF TIME en met name het slotnummer LIFE WORTH OF LIVING is weinig af te dingen. Daartegenover ook weer de valkuil waar veel (hard)rock bands in donderen, de drakerige ballade BLEED.
Maar dan de twijfel. Wasted heeft ernstig last van niet te plaatsen hoogmoed.
Alle rockposes werden uit de kast gehaald, en het was stuitend om de Hollandse leadgitarist Frank Suicide (?) alle conversaties, ook met het publiek, in het engels te horen voeren.
Dit was Purmerend Frank! Madison Square Garden of Wembley liggen nog niet echt in het verschiet.
De muzikale potentie om een goede band te worden is bij Wasted zonder meer aanwezig maar nu overheerste het gevoel dat je naar een toneelstuk zat te kijken.
In de jaren tachtig hadden we Spinal Tap, een briljant geacteerde parodie op een rockband.
Ik vrees echter dat de heren van Wasted hun presentatie heel serieus menen.
De Marshall torens domineerden het beeld toen het Ierse the Answer voor de tweede maal in de korte P3 historie het podium betrad.
Is it a bird? Is it a plane? Is it Superman? Is it Robert Plant?, Is it Paul Rodgers? Is it Axl Rose? Nee, het was Cormac Neeson die vanavond de ogen voortdurend op zich gericht wist te houden. De zanger van the Answer beschikt over een geweldige stem en is een overtuigend performer. Of er nou 4.000 voor het podium staan of 75 het lijkt hem niet uit te maken.
De wapperende haren, het gegoochel met de microfoonstandaard de dansbewegingen, alles bij Neeson is authentiek jaren zeventig.
Ook in de muziek zijn vergelijkingen met die periode onvermijdelijk. The Answer draait er ook niet omheen, hier liggen de roots, hier heeft men Abrahams mosterd gevonden.
Bluesrock als stijl, gitaarsolo’s die weer mogen en Deep Purple, Led Zep, Free en uit een recentere periode the Black Crowes en the Darkness als referenties.
En binnen dit geheel is the Answer in staat om geweldige eigen rocknummers de zaal in te slingeren.
De band bracht dit jaar een heruitgave van de cd the Rise uit. Het oorspronkelijke album aangevuld met 15 eerder op EP en single uitgebrachte nummers.
Prijsnummers in P3 waren zonder enige twijfel KEEP BELIEVIN’,met een duidelijk herkenbaar Iers intro en het nieuwe ALL I KNOW met daarin een perfect getimede break op Paradise City niveau. Guns&Roses eat your heart out!
En is the Answer nu wel of geen wereldband zoals op internet veelvuldig als vraag naar voren komt. The Answer is dat niet, en het zal the Answer zelf ook werkelijk worst wezen.
Het is een uitstekende band dat zeker. Alles wat ze te bieden hebben is al eens eerder gedaan en regelmatig beter. Maar dit doet niets af aan vijf kwartier heerlijke rock en enthousiasme.
Oh ja. The Answer heeft wel een wereldzanger, maar die is dan weer dertig jaar te laat geboren. Hoe wreed.
