Foto's
Dismember, Hatesphere & Fall of Serenity
Recensie geschreven door Ton Hendriks
Wie het hardst blaft
Met enige regelmaat kom je het tegen in de krant. Advertenties gericht op het vinden van mensen die zich willen onderwerpen aan, voornamelijk medische, experimenten. Tegen een vergoeding dient het betreffende mens dan drie maanden te stoppen met roken, drie weken af te zien van enige seksuele activiteit of drie dagen zonder zuurstof te blijven ademhalen. Op vrijdag 15 februari had men iets dergelijks in P3 georganiseerd. Tweehonderd belangstellenden bleken zich opgeofferd te hebben om drie uur te overleven tijdens een concert van drie bands, Fall of Serenity (Duitsland), Hatesphere (Denemarken) en Dismember (Zweden). Vertegenwoordigers van de Metal in de extreme vormen trash en death. Sterker nog, alle aanwezigen waren bereid om er ook nog een toegangkaartje voor te kopen. Survival of the fittest is Waterland!
Uitgangspunten voor de bands zijn de dubbele gitaarbezetting, een allesoverheersende en tempobepalende basdrum en diepgorgelende grunts en screams. Houding en rockposes die alle clichés bevestigen cq. overtreffen. En tot slot de uitbarsting van energie die herinnert aan oude punktijden. In volgorde van opkomst en oplopend van hard naar harder,en van harder naar hardst:
De oosterburen van Fall of Serenity overtuigen slechts in beperkte mate. Het repertoire kent op zich voldoende kwaliteit en afwisseling maar de uitvoering laat nadrukkelijk te wensen over. Net niet strak genoeg, te weinig echt scherpe tempowisselingen en vooral de zang is bijzonder matig. Uitgaande van het feit dat grunts over het algemeen al niet leiden tot grote verstaanbaarheid was het nu niet eens duidelijk in welke taal Purmerend binnensmonds werd toegebruld.
Dat dit wel degelijk anders kan bewijst Jonathan “Joller” Albrechtsen, de 19-jarige zanger van het Deense Hatesphere. Een fenomenale brulboei die tot in woonplaats Aarhus te horen moet zijn geweest. Maar niet alleen op dit vlak is Hatesphere de meerdere van haar Duitse collega’s. Men rost en ramt compromisloos hun trashmetal de zaal in. Met de decibelmeter ruim boven de 100 bewijst Hatesphere een uitstekende band te zijn. Dit alles ondersteund door een wonderbaarlijk goede geluidsafstelling.
Achteraf blijkt het optreden van deze Legolanders het hoogtepunt van de avond te zijn.
Wie het hardst blaft mag als laatste.
Dismember bestaat inmiddels bijna 20 jaar en heeft in die periode de metalen-top nooit echt weten te bereiken. Tijdens het optreden laat men diverse malen weten dat de band zich nooit iets heeft aangetrokken van welke trend dan ook. Dismember doet maar aan één kunstje en dat is het spelen van razendsnelle en loei-kneppel-oerend-luide deathmetal. De presentatie is goed en de muzikanten verstaan hun vak. Maar, lieve lezers, we laten ons niet voor de gek houden. Dismember laat gedurende drie kwartier slechts één nummer horen. Om de paar minuten stoppen ze even en wekken dan de indruk het één en ander aan- dan wel af te kondigen. Aansluitend gaan ze echter verder met hetzelfde, nog een keer hetzelfde, alsmaar weer hetzelfde.
Het eerste kwartier weet men hiermee te boeien, daarna wordt de herhaling van zetten storend. Het publiek voor het podium stuitert lustig voort maar weet tijdens de intermezzo’s de handen nauwelijks meer op elkaar te krijgen. Dismember is verwoestend, vernietigend en verpletterend.Tegen dit fysieke geweld is geen Ikea meubel bestand. Maar al deze omschrijvingen mogen niet verward worden met de term goed. Verbazingwekkend dat de leden van Dismember zelf hier na 20 jaar niet death-moe van worden.
Experiment geslaagd? Jawel hoor, we doen het nog.
Een voor eeuwig beschadigd gehoorkanaal daargelaten.
