Foto's
Claw Boys Claw
Recensie geschreven door Ton Hendriks
Regen, onweer en windkracht negen. Het kon gelukkig niet voorkomen dat het publiek in ruime getale was komen opdraven om getuige te zijn van de wederopstanding van Peter te Bos en kornuiten. The return of Claw Boys Claw!
In spannende afwachting van wat achteraf één van de hoogtepunten van dit lopende seizoen zal blijken te zijn werd de opwarming verzorgd door het Hoornse/Alkmaarse Steed.
Muziek in de allerbeste Britpop traditie. De eerste namen die opkomen bij het luisteren naar Steed zijn Supergrass, XTC en vooral the Jam. Er zijn mindere voorbeelden te bedenken. Steed weet deze invloeden te vatten in een sterke eigen sound. En dat mag in positieve zin opzienbarend heten als je pas sinds 2006 als band opereert. De liedjes zijn raak, puntig en voorzien van voldoende kop en staart. De slaggitaar en het unieke stemgeluid van Alex Pasveer zetten de toon voor een uitstekend half uurtje. Supernova, het titelnummer van de onlangs verschenen EP, is het hoogtepunt van het optreden maar ook in de andere liedjes laat Steed horen over veel talent en mogelijkheden te beschikken. Hou deze band in de gaten, dit kan niet anders dan beter en groter worden.
Eindoordeel: Good, very good indeed, miss Peel!
De Volkskrant, donderdag 28 februari jl. Interview met Peter te Bos, al sinds 1983 het onbetwiste boegbeeld van Claw Boys Claw:
Twee keer is hij (te Bos) op zangles geweest (‘Zes tientjes per keer- een koopje’) en het heeft, zegt hij, enorm geholpen’.
Officieel is de band nooit uit elkaar gegaan, maar na de Marlboro Flashback tour in 1998, waarbij Claw Boys Claw in de huid kroop van Iggy Pop, werd het angstvallig stil rond één van de meest bepalende Nederlandse groepen uit de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Voor de jeugd van tegenwoordig even een opfrisser. In 1986 en 1993 stond de band op Pinkpop, in 1993 drie keer in het voorprogramma van U2 voor in totaal 150.000 toeschouwers in de Rotterdamse Kuip.
In 2008 blijkt Claw Boys Claw terug van eigenlijk nooit weggeweest.
Waar te Bos de keuze had kunnen maken om solo verder te gaan in de traditie van Tom Waits of Scott Walker kiest hij voor het verder gaan met zijn bandje, het maken van een nieuwe cd (Pajama Day) en een tour in het clubcircuit.
En laten we maar gelijk met de deur in huis vallen, in P3 werd een prestatie geleverd om de vingers bij af te likken.
Te Bos nadert inmiddels de 60 met rasse schreden maar als zanger en podiumpersoonlijkheid blijft de man een belevenis op zich. Als kruising tussen innemende knuffelbeer, psychopathische achterneef en vieze man blijkt de man te beschikken over een niet aflatend enthousiasme en onbeperkte energie.
Na drie nummers kondigt hij aan ‘ontzettend te moeten pissen’ en verlaat het podium, halverwege het concert wandelt hij al zingend de zaal en aanpalende ruimtes door en het blijft als toeschouwer of medebandlid oppassen om niet getroffen te worden door een rondslingerende microfoon.
Maar ondanks of dankzij deze idioterie en wildbrasserij blijft de muzikale prestatie indrukwekkend.
De band met, oudgediende en onafscheidelijke, John Cameron op gitaar wisselt gedurende anderhalf uur oud en nieuw werk af.
Met de trits On The Run (1986), Bones (’94) en Weatherman (’96) gaat men oorverdovend van start. De nieuwe nummers van Pajama Day zijn over het algemeen wat meer ingetogen maar blijven helemaal Claw Boys Claw ten voeten uit.
Speciale aandacht hierbij voor het wonderschone Rock Me Girl en Yellow Car dat zowaar de potentie heeft om na Rosie (uit ’92, en in P3 opgedragen aan de boekhouder van de band) weer een hit te worden.
Regen, onweer en windkracht negen teisterden Purmerend.
De orkaan Peter te Bos en Claw Boys Claw zorgden binnen voor een heerlijk uitgelaten sfeer.
En die zanglessen? Tuurlijk, die hebben enorm geholpen!
