Foto's
Tribute to The Police - Soul Cages
Geschreven door: Ton Hendriks
Over tien jaar zullen naar schatting één miljoen mensen op verjaardagen en partijen het verhaal vertellen dat ze er echt bij waren. Bij de reünieconcerten van the Police in de Amsterdam Arena in september 2007.
90% heeft dan een sterk verhaal,slechts 10% spreekt de waarheid. Ik was er niet bij, dat is de waarheid. Mijn afwezigheid had de volgende twee redenen
In de hoogtijdagen van the Police, eind jaren zeventig, was ik “helemaal punk”. En the Police was verre van “helemaal punk”. Goed in het gehoor liggende liedjes, dat wel. Vaak met refreinen die je dagenlang je hoofd niet meer uit kreeg. Maar ook liedjes die de punkgrens van maximaal drie minuten tijdsduur ruimschoots voorbij gingen.
En reden twee om te Police links te laten liggen: Sting.Ik kon het maar geen goede kennis vinden, laat staan een vriend.
Maar dan toch weer die liedjes, die waren vaak wel heel erg goed. En ook ik ben inmiddels bijna dertig jaar verder. Heb alle flauwe punkvooroordelen van me afgezet en ben simpelweg van muziek gaan houden.
Dus met goede zin op vrijdagavond naar P3. Soul Cages, Tribute to the Police and Sting.
Soul Cages is een gelegenheidsformatie bestaande uit 5 muzikanten uit de omgeving van Zwolle die deel uitmaken of uitmaakten van bands als Cool Genius, Fourtress en 16Down. En laat het meteen maar duidelijk zijn. Hier stond een prima band die de aandacht van P3 de volle twee uur wist vast te houden. Don’t stand so close to me was de opener. En het publiek in het redelijk gevulde P3 volgde die raad onmiddellijk op. Men bleef vooralsnog op gepaste afstand van het podium. Maar de muzikale toon was gezet. In de eerste set voor de pauze lag de nadruk op het wat meer ingetogen (Sting) werk. You still touch me, Hounds of winter en Fragile. Afgewisseld met het scherpe randje van the Police in De doo doo doo en Message in a bottle.
Soul Cages is geen the Police. Want natuurlijk worden er dingen gemist. De dwingende klappen van Stewart Copeland bijvoorbeeld. Want een Soul Cages drummer die én moet zingen én hard moet slaan vraagt wel heel veel van zichzelf. Wat ook ontbrak was de dominante bas van Sting en de vlijmscherpe gitaar van Andy Summers. En het extraatje van Soul Cages, een toetsenist, had onvoldoende toegevoegde waarde.
Maar dan de zang………
Drummer Bauke Bakker benadert de stem van Sting op een haast onwaarschijnlijke wijze. De hoogte, de timing, de uithalen. Met je ogen dicht zou je soms zweren dat……
En aangevuld met de stem van zangeres Esther Groenenberg was er sprake van een gouden combinatie. Ook solo weet Esther volledig te overtuigen en ze is met voorsprong de leukste Sting die ik ooit gezien heb!
In het uur na de pauze waarin Can’t stand losing you, Walking on the moon, So lonely, An Englishman in NY en, uiteindelijk in de toegift, Roxanne, voorbij kwamen was het gedaan met de terughoudendheid.
Het feest in P3 was begonnen. De onvermijdelijke Ieh YooYoYo samenzang, waar ik ooit zo ontzettend slecht tegen kon, deed hier niets aan af.
Maar bij al deze feestvreugde mag ik één hoogtepunt absoluut niet vergeten. Het minst bekende nummer was met voorsprong het mooiste. Shape of my heart van de Sting cd Summoner’s tales uit 1993. Esther Groenenberg haalde het uit haar tenen en het kippenvel sprong op de armen. In één keer kan zo’n feest dan heel mooi stil en ingetogen zijn.
Rond middernacht was het over en uit.
En ik wil het niet meer ontkennen, als een concert twee uur lang weet te boeien en er geen matig nummer voorbij is gekomen, dan blijken the Police en Sting een essentiële bijdrage te hebben geleverd aan de popmuziek En dan heeft Soul Cages absoluut overtuigd met hun uitvoering hiervan.
Tot slot moet me toch één ding van het hart. Waarom staat P3 niet vol op zo’n avond als dit?
P3 verdient het als zijnde het mooiste poppodium van Noord Holland, Soul Cages had het zondermeer verdiend naar aanleiding van dit optreden.
